I'm just a pink pig

กร๊าซซซซซซ เมื่อกี้เขียนไว้ตั้งเยอะตั้งยาว ดันกดผิด วูบเดียวหายหมดเลย บ้าที่สุด!! ToT
ฉะนั้นขออนุญาตยกรีพอร์ตบางส่วนที่เขียนโดยคุณ F1ying H@ck3r และคิงเพนกวินมาให้อ่านกันเลยนะจ๊ะ(ส่วนที่เป็นสีน้ำเงินคือความเห็นของเราเอง) เพราะว่าไปกรุ๊ปเดียวกัน

เมื่อวานซืน (19 ม.ค. 48) ไปเป็นอาสาสมัครเกาคางแมวมา นัดกันกับเพื่อนๆ และสมาชิกห้องแมว ที่เดอะ มอลล์ บางกะปิ เจอกัน หาอะไรกิน แล้วก็โทรไปคอนเฟิร์มกับสมาคมพิทักษ์สัตว์ไทย ปรากฏทางสมาคมฯบอกว่าแมวๆที่ประสบภัยสึนามิจากเกาะพีพีได้ย้ายไปที่รามคำแหง 170 หมู่บ้านบัวขาว เราก็เลยนั่งแท็กซี่ไปที่นั่นกัน ซึ่งค่อนข้างไกล และลึก เข้าไปทีแรกหาไม่เจอ เพราะดูหน้าบ้านที่เป็นตึกแถวแล้วเหมือนเอาไรมาสุมๆ ทำให้เพนกวินเข้าใจผิดว่าเป็นร้านขายของเก่า แต่พอดูดีๆ อ้อ กรงแมว ที่ทำงานชั่วคราวนี้เป็นทาวเฮ้าท์หลังเล็กๆ มีสามชั้นค่อนข้างเก่าและโทรม(ทำให้รู้เลยว่าสมาคมไม่ค่อยมีกะตังค์) ที่นี่มีหมอ 2 คน คือหมอเอ(คนที่ไปออกรายการถึงลูกถึงคน) กับหมอหญิง และอาสาสมัครชาวออสเตรเลียชื่อคุณเอริก้า(สวยมากยั่งกะซินดี้ สิรินยา) และพี่อาสาสมัครอีก 1 คน(ลืมถามชื่อ) แมวในบ้านมีประมาณ 50 ตัวเห็นจะได้ กับอาสาสมัคร 4 คน ซึ่งต้องเป็นทั้งหมอ พยาบาล และภารโรง ไปในตัวเป็นภาระซึ่งหนักมาก

เข้าไปถึงเขาก็ให้ล้างรองเท้าด้วยน้ำยา ไม่ก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าบู้ท จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็แจกเบ็ดตกแมวให้พวกเราไปช่วยเล่นกับเหมียวให้หายเหงาหน่อย ภายในบ้านซึ่งค่อนข้างอับมีกรงแมวมากมายเรียงเป็นคอนโดซ้อน 2 หรือ 3 ถึงแม้ว่าสถานที่จะเล็กและเก่าแต่ทุกตัวก็อยู่ในสภาพสะอาดดี อยู่กันกรงละ 2 ตัว มีหนังสือพิมพ์ปูรอง มีกระบะทราย มีอาหารแห้ง มีน้ำสะอาด แล้วหน้ากรงก็จะเขียนรายละเอียดเช่นยาที่ต้องให้ ประเภทอาหาร หรืออาการ พอเข้าไปเกาะกรงดู เหล่าเจ้าเหมียวก็ร้องแง้วๆๆๆ เล่นกะหนูหน่อย เล่นกะหนูด้วย หนูก่อน หนูๆๆๆๆๆๆ ทุกตัวขี้อ้อนและต้องการสัมผัสจากมือคนมากๆ ต้องคอยแหย่มือไปลูบเล่นกับทุกๆตัว (เอาออกมาจากกรงไม่ได้เดี๋ยวหลุดไปจะยุ่งแต่ก็ยังแอบอุ้มอยู่ดี)

จากปกติที่เราจะรู้กันว่าแมวนั้นจะหยิ่งไม่อ้อนถ้าไม่ใช่เจ้าของ แต่พอแล้วก็ใจหายไม่คิดว่าพวกมันจะกระหายความรักมากขนาดนี้ เดินไปทางไหนแมวก็ร้องโหยหวนประสานเสียงให้อุ้ม ให้เกา กันทั่วหน้า แค่เดินเข้าใกล้กรงบางตัวก็เอาหัวมาโหม่งมือจัดการถูเองทันที บางตัวก็อ้อนเกาแล้วเกาอีกไม่ยอมให้ไป บางกรงมีการยื่นมือมาสะกิดข้างหลังๆๆ เจ๊ๆ เกาให้หนูบ้างจิแบบนี้เลยล่ะ แมวส่วนใหญ่จะเป็นแมวโตทำให้คิดว่าแล้วจะมีใครรับเขาไปเลี้ยงมั้ยนะ? คนที่ไปเยี่ยมส่วนใหญ่มีแมวเป็นของตัวเองแล้วถ้าเอาแมวตัวโตๆ เข้าบ้านมีหวังตบกันตาย ลูกแมวมีอยู่ไม่กี่ตัว และมีแมวท้องแก่(ท้องใหญ่เหมือนมีแตงโมอยู่ในท้องเลย)อยู่ 7-8 ตัว มีอยู่ตัวหนึ่งเพิ่งคลอดติดป้ายไว้หน้ากรงว่า หนูเพิ่งคลอด เปิดกรงไปนึกว่าเธอจะขู่เพราะปกติแมวแม่ลูกอ่อนนั้นดุ แต่พอบอกว่า พี่จะเช็ดหน้าให้นะจ๊ะ เธอก็ยื่นหน้ามาให้เช็ดแต่โดยดี ไม่หวงตัวเลย เธอมีลูกเล็กๆ ตัวเท่าไส้กรอกอีสานอยู่ 3 ตัว อยากให้มีคนรับไปเลี้ยงทั้งแม่ทั้งลูกจังเลย

ถ้ามีเงิน เราอยากจะสร้างบ้านและรับพวกเหมียวไปเลี้ยงให้หมดทุกตัวเลย แต่นี่ที่บ้านก็มีเจ้าถิ่นอยู่แล้ว แถมข้างบ้านก็มีหมาดุมาก(ที่เคยพิฆาตแมวเราไปแล้ว) อุตส่าห์รอดจากสึนามิมาได้ แล้วเกิดต้องมาตายเพราะหมานี่มันก็นะ...

เดินเข้าไปอีกนิด ก็จะเป็นกรงที่ต้องให้น้ำเกลือ แล้วก็พอผ่านออกไปหลังบ้านก็จะเป็นลานที่เลี้ยงแมวอีกเหมือนกัน อยู่กันกรงละ 2 ตัวเพราะกรงใหญ่กว่า มีกัดๆกันมั่งตามประสา มีตัวที่เป็นเรื้อนทั้งตัวอยู่ 1 ซึ่งตอนแรกนึกว่าโดนไฟไหม้มาเสียอีกโกร๋นทั้งตัวเลย แต่ก็ร้องอ้อนให้ลูบก็เลยเล่นกับมันจนพอหายอยากแล้วไปล้างมือให้สะอาดก่อนมาเล่นกับตัวอื่นๆ บางตัวนิ่งๆ แต่พอเราลูบก็ดีใจ บางตัวกระตือรือร้นมาก บางตัวถูไถอ้อนนนนนนนน สุดขีด มีบางตัวร้องๆ ก็ทนไม่ได้อุ้มออกมาจากกรงพอใส่กลับเข้าไป ไอ้ตัวที่อยู่ในกรงตอนแรกก็ดีๆ กันอยู่เกิดอิจฉาตบใหญ่เลย หนอย....แกถูกอุ้มเหรอมากไปแล้ว.....ต้องไปลูบเขาบ้างถึงหยุด

ไอ้เราก็มีอยู่แค่สองมือ ให้ความรักได้ไม่ทั่วถึง ต้องช่วยๆกัน เหอๆๆ พวกเหมียวน่าสงสารมากจริงๆ โดยเฉพาะเจ้าเรื้อนที่ว่า ทายาม่วงทั้งตัว น่าสงสารที่สุด พวกเราพยายามเกาคอให้มันเบาๆ กลัวมันจะเจ็บท่าทางมันก็พอใจทีเดียวและก็ได้ดีใจมากยิ่งขึ้น ที่ได้รู้ว่าเจ้าขนม่วงตัวนี้มีคนใจบุญจองตัวรับไปอุปการะแล้ว

ที่ชั้น 3 เห็นห้องแมวที่แข็งแรงดีและเชื่องเลยปล่อยให้เดินเล่นอย่างอิสระ (แต่พอพวกเราไปมีท้องเสียกะอ้วกไป 3 ตัว ง่า...หมายความว่าไงเนี่ย)
...นั่นสิ พอขึ้นไปเล่นกับพวกมันไม่นาน เบอร์ 39 ก็อ้วก และทำท่าไม่ดีมากๆ เราเฝ้ามันอยู่ข้างบนคนเดียว เห็นทำท่าจะไปกินน้ำ เสร็จแล้วก็นิ่ง เอาคอและขาหน้าพาดชามน้ำ เสร็จแล้วก็ไม่ขยับเขยื้อน เราใจเสียมากเลย เฮ้ย หนูเป็นอะไร?? ลองเอามือวาดไปวาดมาตรงตามัน เพื่อเช็คว่ายังตอบสนองอยู่มั้ย เออ ก็ยังหยีตาบ้าง เลยต้องรีบลงมาบอกหมอว่าเบอร์ 39 ไม่ค่อยดี หมอก็เอาลงมาให้น้ำเกลือเลย หลังจากนั้น อีก 2 ตัวก็ท้องเสียตามมาติดๆ คุณเอริก้าให้เราช่วยอุ้มลงมาส่งคุณหมอข้างล่าง เธอบอกว่ามันท้องเสีย (ทีแรกก็ได้ยินนะว่า ดาร์เรีย แต่ไม่รู้เรื่องศัพท์แพทย์เลยนึกว่าฟังผิด พอเอาลงมาส่งให้คุณหมอ ยังไม่ทันพูดอะไรคุณหมอก็รู้ทันที "ท้องเสียล่ะสิ? ไดอาร์เรียใช่มั้ย?"(แก้ไขๆ ไดอาร์เรียสินะ 555 หนูอังกฤษอ่อนแอค่า)เราก็พยักหน้าๆ "ตูดแดงเชียว" คุณหมอว่างั้น

แมวที่ไม่ต้องให้ยาอะไรจะปล่อยให้อยู่ในห้องแบบไม่มีกรง นอนเปะปะ ขี้อ้อนเหมือนกันทุกตัว ใครนั่งแล้วรีบแย่งกันนอนตักเบียดกันแน่นเลย แต่ไม่ร่ำร้องมากเท่าข้างล่าง คิดว่าพวกข้างล่างพอแข็งแรงแล้วก็จะได้มาอยู่ในห้องนี้ จะได้ไม่เหงามาก

มีแมวส้มตัวเบ้งๆ อยู่ 3 ตัว ตัวหนึ่งใส่ปลอกคอเลิศหรูอลังการมีเพชรด้วย แถมมีเสื้อ คาดว่าตัวนี้เป็นตัวโปรดเจ้าของ แต่เล่นด้วยยังไงเธอก็ไม่สน คาดว่าตรอมใจหาเจ้าของไม่เจอ มีลายปลาสลิดหน้าเหมือนบ๊ะเต็งด้วยแต่พุงไม่ใหญ่เท่า แมวที่นี่ 30%มีปลอกคอ แต่ตัวที่ไม่มีปลอกคอแต่ก็ดูท่าว่ามีเจ้าของมาก่อนเพราะมันเชื่องเหลือเกิน ขนเป็นเงาสวยตาแป๋วท่าทางขี้เหงา ดูแล้วรู้สึกสงสารมากป่านนี้ไม่รู้เจ้าของไปไหนแล้ว

เจ้าตัวใส่เสื้อ เราเองก็สงสารมันมากเหมือนกัน มันเอาแต่นอนนิ่ง เราเล่นด้วยก็ไม่สนใจ พยายามอุ้มพยายามกระตุ้นยังไงก็ไม่สน ราวกับว่าฉันจะไม่เล่นกับใครนอกจากนายของฉัน อยากให้มันเปิดใจรับเจ้านายคนใหม่ได้เร็วๆจัง


ส่วนเจ้าเบอร์ 48 ที่อยู่บนตักคุณ ข. ตัวนี้ ขี้อ้อนอย่างร้ายกาจ ไม่ว่าใครเดินผ่านไปผ่านมามันก็เกาะขาเขาไปทั่ว ทำให้ทุกคนอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ รวมทั้งเราด้วย อุ้มเจ้าตัวนี้บ่อยที่สุดเลย พออุ้มขึ้นมาแล้วมีการไซ้ซอกคอ ดมเราตรงโน้นทีตรงนี้ที อ๊ายยย สยิวกิ้ว( - -") แถมยังปีน ปีน และปีน ขึ้นไปนั่งเป็นอนุสาวรีย์อยู่บนไหล่เรา แสบจริงๆ 555


ตัวอื่นๆก็น่ารักขี้อ้อนไม่แพ้กัน แต่บางตัวก็เอาแต่หลับอุตุ ไม่สนแขกที่มาเยี่ยมเยือนเลย

วนๆเวียนๆชั้นบนกับชั้นล่างแมวแต่ละตัวที่เล่นด้วยแล้วจะไม่ยอมปล่อยให้พวกเราไป จะทำตาแป๋วประหนึ่งว่าเอาหนูกลับบ้านด้วยเถอะ ระหว่างดูก็มีเพื่อนจากห้องแมวในพันทิปมาแวะเวียนมาอีก ก็ช่วยกันเล่นกับแมวจนได้เวลาอาหารเย็นเขาพอดีเลยช่วยป้อนนมแมว แต่ว่าป้อนด้วยขวดนมแมวไม่ค่อยยอมดื่ม เลยป้อนด้วยไซลิงค์แทน ง่ายกว่า
ในขณะที่บางตัวไม่ยอมกินอาหารก็ต้องให้น้ำเกลือ และให้ยาสำหรับตัวที่ท้องเสีย

ขณะนั้นเราอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับพวกแมวสุขภาพดีข้างบนคนเดียว(เปลี่ยวใจ เหอๆๆ) เลยไม่รู้เรื่องเลยว่าข้างล่างเขาช่วยกันป้อนนม-ให้น้ำเกลือด้วย

วันนี้อยู่แค่ไม่กี่ชั่วโมงแต่ก็เมื่อยเพราะต้องยืนๆเดินๆนั่งๆ เห็นในคุณหมอและอาสาสมัครที่มาทำงานนี้ ทุกคนคุยง่ายแล้วเป็นมิตรกับสัตว์ ใจไม่รักคงไม่มาทำ เพราะงานหนักมากทุกคนดูเหนื่อยล้า หมอและอาสาสมัครนอนที่นี่เลย ที่นี่ไม่มีทีวี ไม่มีโทรศัพท์(มีแต่มือถือหมอแต่คน) พัดลมที่มีก็ยกให้แมวหมด มีตู้เย็นเก่าๆอยู่ 1 เครื่อง เปิดไปเจอแต่อาหารแมวกับยา ถ้าใครไปล่ะก็เอาของกินไปฝากพวกคุณหมอบ้างก็ดีนะคะ หมอเอริก้า คนสวยบอกที่ว่าเป็นอาสาสมัครมาจากออสเตรเลีย บอกว่ามาเมืองไทยได้ 2 เดือน(ก่อนสึนามิสินะ) และอีก 2 วันก็จะกลับ เป็นห่วงว่าจะไม่มีคนช่วยงานที่นี่ ก็เท่ากับว่าแรงงานลดน้อยไป 1 คน พวกแมวที่นี่ดูเหมือนเขาฟังภาษาอังกฤษรู้เรื่องด้วย จริงๆ แล้วคิดว่าแมวไม่ได้ฟังเป็นภาษาเหมือนมนุษย์แต่ฟังด้วยหัวใจ เขารู้ว่าใครดีกับเขามากกว่าดังนั้นพอถูกหมอเอริก้าดุเอาตอนจะตีกันมันก็จ๋อยเลิกทะเลาะกันทันทีดูแล้วทึ่ง หมอแหม่มคนนี้คงต้องบอกว่าสวยทั้งกายทั้งใจ ส่วนหมอคนอื่นๆ ก็เช่นกันดูท่าทางไม่เอาสวยเอางามกันแล้วลุยลูกเดียว เห็นแล้วรู้สึกว่าหมอเหนื่อยมาก เราถามหมอไปว่าภารกิจจะสิ้นสุดเมื่อไร หมอหญิงตอบว่าคงไม่มีทางสิ้นสุดตราบใดที่ไม่มีคนรับแมวเหล่านี้ไปดูแลTT_TT

เรารู้สึกชื่นชมคุณหมอและอาสาสมัครทั้ง 4 ท่านมาก โดยเฉพาะคุณฝาหรั่งคนสวยชาวออสซี่ เอริก้าคนนี้ เธอทุ่มเทมาก เราเห็นเธอเดินเข้าเดินออก ตรวจแมว จัดยา ทำโน่นทำนี่ไม่ได้หยุดเลย(เป็นเราคงทำไม่ได้แน่ๆ) เราอยากช่วย แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก เจ็บใจจริงๆ อีกทั้งสถานที่ก็ไม่ค่อยจะเอื้ออำนวยเอาซะเลย ค่อนข้างคับแคบ ร้อนแล้วก็อับ ถ้าหากได้ที่ๆดีกว่านี้ ทั้งหมอและแมวก็คงได้ทำงานและอยู่กันอย่างเป็นสุขกว่านี้แน่

ตอนนี้ก็ทำได้แค่บริจาคเงินกับหาสิ่งของที่แมวต้องการไปให้เท่านั้นคิดว่าถ้ามีโอกาสจะไปอีกคุณหมอฝากบอกมาว่าต้องการสิ่งของเครื่องใช้ดังนี้นะคะ

กระดาษหนังสือพิมพ์ ทรายแมวหรือทรายธรรมดาก็ได้ เข็มให้น้ำเกลือ และอาสาสมัครช่วยดูแลแมว 4 อย่างนี้ต้องการมากๆ นอกจากนั้นก็แล้วแต่บริจาค เห็นว่ามีคนบริจาคอาหารแมวมามากเหมือนกัน หมอที่นี่ไม่เรียกเงินเลยค่ะ จนต้องถามว่าหมอรับเงินมั้ยคะ ถึงจะเอากล่องบริจาคมารับน่ะ

ใครว่างๆ บ้านอยู่ไม่ไกล และรักแมว ไปช่วยกันหน่อยก็ดีนะ เขาอยากได้คนที่ช่วยทำความสะอาดมากๆ และสิ่งที่ยังต้องการเพิ่มก็คือทรายแมวเพราะต้องเปลี่ยนทุกวัน กับหนังสือพิมพ์ที่ก็ต้องใช้อยู่ตลอด ก่อนจากมาก็ได้บริจาคกำลังทรัพย์กันไปพอควร ดูแล้วสมาคมก็ไม่ค่อยมีกำลังทรัพย์เท่าไหร่เลย อยากหาคนช่วยสนับสนุนมากๆจัง ถ้าใครไปไม่ถูกให้โทรไปถามที่นี่นะคะ เบอร์สมาคม 02-3732886 และ แผนที่