ครีมคุง

posted on 05 Apr 2009 14:40 by piggy417

คุณผู้อ่านยังพอจะจำคุณพ่อเดนตายของเหล่าเด็กๆ ในเอนทรี่นี้ได้หรือไม่?

เจ้าตัวนี้เป็นแมวจรจัดที่มาขอกินข้าวบ้านเราหลายปีแล้ว
ตั้งแต่แป้งฝุ่นจากไปใหม่ๆ อืม..ก็ประมาณ 4 ปีได้แล้วล่ะมั้ง
แม้จะขมุกขมอมไป (ไม่) หน่อย แต่มันก็มีขนสีครีม เลยตั้งชื่อให้เล่นๆ ว่า "ครีม"

อย่างที่บอกไปว่ามันเป็นแมวเดนตาย ยอดนักบู๊ ตัวก็เหม็นฉึ่ง (อันหลังนี่เกี่ยวเรอะ - -")
เข้าฤดูผสมพันธุ์ทีไร เป็นต้องไปตีกับชาวบ้านจนบาดเจ็บทุกที มีแต่แผลทั้งตัว
(ตาซ้ายที่เหมือนจะบอดนั้น ก็เป็นมาตั้งแต่ก่อนจะมากินข้าวบ้านเราอีก)
หลายครั้งที่มันพลาดท่าโดนแมวอื่นขย้ำจนเป็นแผลใหญ่ลึกเหวอะหวะ เห็นแล้วเจ็บแทน
แต่กํยังดูท่าทางแข็งแรง ทำหน้าเหมือนไม่เจ็บ แถมกินอาหารได้มากกว่าปกติอีกด้วย
ระหว่างที่ลังเลว่าจะพามันไปหาหมอดีมั้ย มันก็เลียแผลมันจนแห้ง และหายดีอย่างรวดเร็ว
จนน่าตกใจ เป็นอย่างนี้มาตลอดทุกครั้ง ทำให้เรารู้สึกว่าถึงมันจะบาดเจ็บแค่ไหน
ก็คงไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวก็เลียหายเอง (น้ำลายแมวมันเป็นน้ำอมฤทธิ์รึไง

)

แต่ทว่า...

เมื่อก่อนหน้านี้ราวๆ เดือนนึง ครีมยังมากินข้าวที่บ้านเหมือนเดิม
แต่มาในสภาพที่..อึ๋ย..คางเหวอะหวะเป็นรูใหญ่เลย
"ไปตีกับใครมาอีกแล้วล่ะสิ ช่วงนี้ฤดูแมวติดสัดนี่นะ แต่เดี๋ยวก็คงหายเอง"
...ตอนแรกเราคิดอย่างนี้

หลังจากนั้นมันก็หายหน้าไปนานเป็นอาทิตย์ จนเราเริ่มเป็นห่วงว่าจะไปตายอยู่ที่ไหนรึเปล่า
แต่ป้าข้างบ้านบอกว่ามันกินข้าวคลุกปลาทูอยู่แถวๆ บ้านเขา ร่วมกับหมาแมวตัวอื่นๆ
(ทั้งพวกมีเจ้าของ และพวกจรจัด) พอได้ยินแบบนั้นก็ค่อยเบาใจ
สงสัยว่ามันคงเคี้ยวอาหารเม็ดไม่ไหว เลยไม่มากินบ้านเรา ถ้าแผลหายแล้วคงแวะมาเองมั้ง

แต่มันก็ยังคงไม่แวะมาบ้านเรา จนกระทั่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว วันที่ 29 มี.ค.
ในที่สุดครีมก็โผล่มาที่บ้าน ส่งเสียงร้องเรียกดังลั่น คงจะหิวมาก
เรารีบออกไปให้อาหาร ตัวมันยังคงเหม็นฉึ่ง แต่เหมือนจะเหม็นหนักกว่าเดิมแฮะ
ระหว่างที่มันกิน เราเห็นมันสะบัดหัวไปมาเหมือนเคี้ยวไม่ถนัด ก็เลยลองก้มมองแผลที่ใต้คาง
ถึงจะมองไม่ค่อยเห็นเพราะไฟไม่ค่อยสว่าง แต่ก็เห็นเป็นเงาดำๆ ขนาดใหญ่
ตายหอย! แผลมันไม่ได้ดีขึ้นสักนิดเลยนี่หว่า แถมยังขยายขอบเขตเป็นวงกว้าง
ราวกับมีแบล็คโฮลติดอยู่ที่คาง กลิ่นที่เหม็นฉึ่งนั้นก็มาจากแผลของมันนี่เอง

เน่าแล้วค่ะ แผลของครีมเน่าซะแล้วคุณผู้อ่าน

คงเพราะแผลมันอยู่ใต้คาง มันเลยไม่สามารถเลียให้หายเองได้
เหมือนแผลที่อยู่ตรงส่วนอื่นของร่างกาย

เราเลยรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วล่ะ ปล่อยไว้แบบนี้คงไม่มีทางหายเองได้แน่ ต้องส่งหมอแล้ว
ว่าแล้วรีบให้แม่ไปเอาตะกร้าออกมา จับมันลงตะกร้าปิดฝา แล้วบึ่งไปโรง'บาลสัตว์ ม.เกษตร
(ครีมมันค่อนข้างไว้ใจเราเลยจับได้ แต่ก็มีดิ้นนิดหน่อย สงสัยรู้ตัวว่าจะโดนจับไปไหน)

ช่วงนี้ขอยกบทสนทนาที่คุยกับเพื่อนแบบเรียลไทม์มาให้อ่านเล่นๆ